วันนั้น - วันนี้

posted on 09 Feb 2013 00:16 by mystery88 in Thinking
สมัยเรียนเนตรนารี (ที่โรงเรียนไม่มียุวกาชาด) จำได้ว่ามีอยู่คาบนึงให้กระโดดเชือก ตอนนั้นกระโดด 5 ครั้งต่อกันได้ก็หรูสุดๆแล้ว T_T 7 ปีต่อมา อย่างน้อยสุดๆที่ทำได้ต่อเนื่องอยู่ที่ 70 ครั้ง แต่ 200 แบบไม่มีเบรกก็ทำมาแล้วเช่นกัน แถมขาเดียวให้ด้วยเลย แบบเหวี่ยงสองทียังมีประปรายเลย (ทำไม่ทำได้ตอนนั้นฟะ ฉุดคะแนนหมดเลย)
...............................
เกลียดครูศิลปะมากมาย แม้ว่าจะเป็นวิชาที่ชอบที่สุดก็ตาม (อย่างน้อยก็ไม่ต้องมานั่งบวกเลขหรือท่องจำอะไรเยอะแยะ) เพราะรู้สึกว่าครูไม่ยุติธรรม เพื่อนมันลอกไอเดียคนอื่นมาทั้งดุ้นบ้างล่ะ ให้คนอื่นทำให้บ้างล่ะ ดันได้คะแนนเยอะกว่า แต่มันดันเป็นอาชีพเราซะแล้วเนี่ยสิ... พยายามยุติธรรมที่สุดเพราะเรารู้ว่าเด็กจะคิดยังไง ใครที่ได้ A ไปอย่าหลงระเริงว่างานดีงานสวยนะคะ ที่ให้เพราะเห็นว่าตั้งใจ มันสำคัญกว่าผลงาน อยากจะบอกว่า Thank you for your attention มากๆ
...............................
ชั่วโมงพละ... เกลียดมากกกก ชนิดที่ว่าถ้ามีโดราเอม่ิอนนี่แทบอยากจะขอยืมไมท์แมชชีนนั่งข้ามเวลานั้นไป เลย เพราะอะไร? ลูกบาสฯกับลูกแฮนด์บอลมันแกล้งหนู... ปิงปองก็ไม้อันนิดเดียว ลูกอีกหน่อย แถมวิ่งซะเร็ว ข้ามไปข้ามมา ซ้ายๆขวา มองไม่ทัน อ่าว ร่วงไปแล้วคับท่าน แบตที่ว่า่น่าจะง่าย ที่บ้านก็เคยเล่น พอเอาเข้าจริงกะอีแค่ใช้ไม่แบตตักลูกยังไม่ผ่าน!!! แต่การเกลียดวิชาพละ ไม่ได้ทำให้เกลียดกีฬาเสมอไป เพราะกีฬาอีกสองชนิดที่ค่อนข้างชอบ คือ ขี่ม้า และเสก็ตน้ำแข็ง และการได้ลองไปเรียนยิมนาสติกลีลาเมื่ออายุเกินกำหนดแล้ว (เพราะเอาไว้ช่วยเวลาเล่นเสก็ตไง) เลยทำให้มีรายการกีฬาที่ชอบเยอะขึ้น แถมด้วยการแข่งเสก็ตที่ประทับใจแบบแค้นๆ (v มีต่อด้านล่าง v)
...............................
วาดรูปและออกแบบเสื้อผ้ามาตั้งแต่จับดินสอเริ่มคล่อง ห้าขวบยังไม่ทันไม่รู้เรื่องดี ก็ได้รางวัลรองชนะเลิศประกวดออกแบบเสื้อผ้าเด็กมาแบบไม่รู้เรื่อง ตั้งใจว่าจะเลิกออกแบบเสื้อผ้า อยากไปเรียนอย่างอื่นที่มันน่าจะดีกว่าอย่างไปเป็นสัตวแพทย์ เป็นนักออกแบบนิเทศศิลป์ ที่ไหนได้... เอ็นทรานซ์ (เอ็นสะท้านกันเลยทีเดียวถ้าเกิดสอบไม่ติด...) พากลับเข้าไปนั่งวาดรูปเสื้อผ้าแบบเดิม ณ มหาวิทยาลัยเหลืองแดง เออ ยอมรับว่าโง่... เล่นหนังสือไม่อ่าน แถมนอนหลับทับอีก เข้าไปได้ก็บุญโขแล้วเนี่ยยย แต่หลังจากรางวัลชิ้นนั้น ประกวดงานออกแบบไหนก็ไม่เคยแม้แต่จะเข้ารอบ คาดว่าเป็นแบบแรกที่เค้าเขี่ยออกด้วย!!! (ศิลปินไส้อบแห้งงง ซะงั้น) ถ้างานไหนที่ไม่ส่งประกวดนะ แบบที่เราร่างไว้แต่ไม่ส่งคือแบบที่ใกล้เคียงกับคนที่ชนะในครั้งนั้นทุกที อะไรเนี่ยยยย เมื่อไหร่ฟ้า้ดินจะเข้าข้างเราซะที!!!
...............................
CTW ที่เดิมมันคือเวิล์ดเทรดเซ็นเตอร์ ตอนมันเปลี่ยนเป็นเซ็นทรัลก็เฮิร์ทแล้วเพราะเซ็นทรัลมันมาเอาลานเสก็ตออกไป ความทรงจำกับที่นี่เลยไม่มีไปด้วยเลย ได้ข่าวว่าลานเสก็ตใม่สร้างเสร็จแล้ว พอเกิดเหตุเผาเมืองแบบนี้เรากลับเฉยๆ เพราะเดาได้ว่าใครจะมาเป็นโค้ชบ้างและไม่มีเราอยู่ในลิสแน่นอน ถ้ามันอยู่ต่อเนื่อง ชั้นอาจจะมีสิทธิ์ได้เป็นโค้ชเสก็ตไปตั้งนานแล้ว ส่วนความทรงจำที่เอาออกมาพร้อมลานด้วยก็มี... พี่ที่ทำตรงรองเท้าลานน่ารักมากๆ โค้ชที่เราไม่เคยเรียนด้วยเลยแต่ก็ยังมาคอยแนะนำให้ ท่ายากๆที่ตอนนั้นมีคนทำได้อยู่ไม่กี่คน (แต่พอเอาไปแข่งทีมีคนทำตามเพียบ แถมกรรมการออกกฎใหม่ห้ามทำอีกตะหาก เออ ดีที่ใช้แข่งไปก่อนแล้ว) รักแรกพบแถมด้วยซวยเจอรักหลอกๆเพราะเพื่อนเลวๆ สถานที่ปลดปล่อยความเครียดแต่มาเครียดหนักตอนอยู่ปีสี่ ทั้งงานส่งอาจารย์ไม่งั้นไม่จบ ทั้งการยกเลิกลานเสก็ตช่วงใกล้แข่งพอดีเด๊
...............................
กล้าไปไหนมาไหนคนเดียวตอน ม.ปลาย เมื่อมีรถไฟฟ้า ไปรถเมล์บ้างบางที ถึงจะเอาใบขับขี่มาแล้วก็เถอะ ช่วงนี้ที่ม็อบแดงจลาจล รถเมล์วิ่งไม่ถูกทาง และไม่เป็นเวลา เหมือนเป็นไฟล์ทบังคับให้ขับรถช่วงเข้าปีสุดท้ายของใบขับขี่แบบ 5 ปีใบแรกพอดี เมื่ิอก่อนก็คิดนะ ว่าจะขับรถไปทำไม เปลืองน้ำมัน แต่พอขับเองแล้วรู้เลยว่าทำไมคนที่ขับเป็นถึงติดขับรถ... ถ้ารถไม่ติด หรือเส้นที่ไปไม่ติดแน่นอนหรือติดไม่มาก ยังไงก็ยังประหยัดเวลากว่าการรอรถเมล์ที่ไม่เคยมาเป็นเวลา แถมมาบางทีไม่ยอมจอดแลวปล่อยให้เรารอไปอีกครึ่งชั่วโมง ช่วงเวลารอรถบางทีนี่นานขนาดที่ว่า ถ้ามีรถกลับเองถึงบ้านตั้งแต่ยังไม่ได้ขึ้นรถเมลล์เลย ส่วนป้ายทะเบียนอยากได้แบบมีรูปพื้นหลังมากมาย ทำไมมันแพงจังหว่า T_T
...............................
อายุเป็นเพียงตัวเลข??? ไม่นะ... เมื่อสมัยแม่อายุเท่าเราตอนนี้ เราอายุสองขวบเข้าไปแล้ว (กำลังหัดวาดรูปเลยด้วย) แต่... ตอนนี้เราอายุเท่าแม่ในตอนนั้น (งง มั้ย งั้น... งง ต่อไป) กระทั่งแฟนสักคนยังไม่เคยมี ผู้ชายไปไหนหมดวะคะเนี่ยยย!!!
...............................
ความที่เกลียดอะไรก็จะเจอ... อย่างนั้น เรื่องจริง ยืนยันได้!!! คนที่บอกว่าเป็น "รักแรกพบแถมด้วยซวยเจอรักหลอกๆ"ดัน (เรียนสายที่จะออกมา) เป็นครูพละ แถมด้วยการปล่อยให้เราจัดการโปรแกรมแข่งอยู่คนเดียวตอนแข่งครั้งแรก ตั้งแต่เซ็นทรัลเอาลานเสก็ตออกไป... (คนที่ไม่ได้ปลื้มเเลยต้องจำใจช่วยแทนในบางส่วน เซ็งกันทั้งคู่ กูรู้น่าาา) ยังเหลืออีกสองอย่างที่อยากลองและเป็นไปได้คือฟันดาบ กับยิงปืน (จะเอาไว้ทำรัยมิอาจทราบแต่ขอทำใจก่อนเพราะฟันดาบ ได้ข่าวว่าค่าใช้จ่ายไม่น้อย และยิงปืน เสียงมันดังไปหน่อยนะ ปกติก็หูหาเรื่องอยู่แล้วด้วย) ส่วนที่เป็นไปไม่ได้ึืคือ Super Bike, F1 และ Snowboarding (อันสุดท้ายความหวังมีริบหรี่ ที่ลงทุนเรียนภาษาเกาหลีเพื่อว่าสักวันจะไปเล่นไอ้นี่แหละ) เอาเป็นว่าส่วนนี้ร่างไว้ก่อน จะเป็นจริงเมื่อไหร่ และถ้าไม่ลืมจะมาต่อให้ว่าได้ทำ หรือ ไม่ได้ทำ
 
ย้ายที่อยู่ของเรื่องนี้ไปหลายที่ และก็มาลงเอยที่เดิม...
 
โพสครั้งแรก 21 May 2010
อัพเดท 27 Jun 2010
ย้ายที่ 7th January 2011
และ... ดูวันที่เอาเอง กับการอัพเดทล่าสุด 2013
 
Continue Part 2 na ja ^ ^

edit @ 7 Mar 2015 12:32:03 by ปถุชน.. คนธรรมดา

Comment

Comment:

Tweet

Favourites

free counters